Weet je wat het is? Ik vind het in het geheel niet erg dat mensen elkaar scherp houden. Daar word je uiteindelijk alleen maar beter van. Dus toen de eerste discussies over PR versus journalistiek ontstonden op Marketingfacts, heb ik zelf ook een duit in het zakje gedaan. Maar gedurende afgelopen half jaar verschenen her en der steeds meer van die lijstjes met top 10 ergenissen, PR-fails of ander gemorrel over PR. Dus toen vandaag @emmawijninga het zoveelste lijstje tweette, was ik het helemaal zat.
Over het algemeen is het vak van Public Relations een heel normaal vak, net als elk ander vak. Met zijn allen doen we er wel heel bijzonder over, want ja, we zijn natuurlijk wel het gezicht van een bedrijf. Maar tegenwoordig kan iedereen dat zijn, want iedereen zit met z’n kop op internet, met naam en toenaam. Wat het bijzonder maakt is dat we iets voor elkaar kunnen krijgen, dat journalisten onze berichten plaatsen, dat de doelgroep informatie bij ons op komt vragen over diensten of producten van het bedrijf dat we vertegenwoordigen, dat we events organiseren die goed bezocht worden en ga zo maar door. Lekker publiek en lekker zichtbaar dus. En alles wat lekker zichtbaar is, is een makkelijk slachtoffer voor kritiek.
Helpen in plaats van kritiek geven
Kritiek geven is zo eindeloos makkelijk. Doe ik zelf ook vaak, iedereen die mij volgt weet dat ook. Ik ga niet zeggen dat de lijsten onterecht zijn. In mijn tijd als journalist heb ik vaak genoeg die ‘fails’ aan levende lijve ondervonden. Maar, in tegenstelling tot iedereen die meteen maar de PR-adviseurs aan de schandpaal nagelt, heb ik nog wel eens een poging gedaan om de bewuste PR-adviseur te wijzen op zijn onhandigheden. En als je dan eenmaal in gesprek raakt met zo iemand dan kom je erachter dat dingen soms volledig buiten zijn schuld om gebeuren. Zoals het doorsturen van Engelse persberichten terwijl je weet dat alle ontvangers Nederlands zijn. Dat wordt heel vaak door hogerhand opgelegd, of het nou aan een bureau of aan de interne PR-manager is. En daar kun je vaak genoeg niks tegen doen, tot je kunt bewijzen dat journalisten dat volkomen ruk vinden, excusez-le-mot. Door kort uit te leggen waarom het niet zo handig was, geadresseerd aan ‘hogerhand’, kon ik de PR-adviseur helpen. Minder generiek, meer effect.
Zeikende journalisten
De hele horde PR-adviseurs heeft geen boodschap aan een stel zeikende journalisten. Zo las ik vandaag nog een interview op de PR-Klaagmuur van Coopr (hoewel het zelfspot betreft vind ik het toch een raar initiatief), met een journalist van de Telegraaf Video Media. Nu heeft de Telegraaf wat mij betreft echt geen waarde als het om journalistiek gaat, en dit interview bevestigde stiekem een beetje mijn vermoeden: dat veel journalisten ook gewoon een stel hooghartige zeikerds zijn (*chargeert even lekker*). De journalist van tegenwoordig denkt ook maar dat hij de enige route naar publiciteit is. Dat die publiciteit dan bovendien objectief is, en dus van waarde is. Kan wel zo zijn, maar die houding helpt je echt niet om scoops te krijgen, relevantere persberichten te krijgen of om een goede relatie te bouwen met een PR-adviseur. Relaties komen van twee kanten en journalisten zijn echt niet de makkelijkste mensen om relaties mee op te bouwen. “Wij bepalen wel wat nieuws is”.
Wat ik eigenlijk gek vind is dat ik nog nooit ergens lijstjes van journalisten-fails heb gezien, terwijl ik er zo al een lading kan noemen. Met voorbeeld en al. Zetten we die expres nergens omdat we die journalisten nog nodig hebben??
Wie zonder zonde is werpe de eerste steen
Goed, toch een hele hoop woorden vuil gemaakt, terwijl ik eigenlijk gewoon 1 ding wilde zeggen: kunnen we ook gewoon stoppen met elkaar over en weer af te zeiken en gewoon weer verder gaan met het uitoefenen van ons vak? We doen allemaal ons best, iedereen moet soms wat leren en het helpt als je gewoon netjes iemand subtiel wijst op een fout of onhandigheid. Niet publiekelijk, nee, geef iemand de kans om zijn fout te herstellen en doe het per DM, e-mail of telefonisch. Draag zelf bij aan de goede relatie en doe niet alsof je zelf alle wijsheid in pacht hebt. Pas als iemand herhaaldelijk niet naar je luistert dan mag je wat mij betreft wat pressiemiddelen inzetten 
. En dan nog geloof ik in kennisdeling op een positieve manier, door bijvoorbeeld een blogpost met handige tips te schrijven en iemand daar op te wijzen. Komt het niet zo aanvallend over, hoeft iemand anders zich niet te verdedigen en dan houden we die relatie een beetje leuk. Elke relatie vergt soms wat werk, van BEIDE kanten.
Lees ook:
- Dubbelcheck de expert Ik zit al een paar weken te stoeien met een gedachte en vandaag wil ik ‘m even tegen jullie aanhouden....
- 12 (bijna) gratis Webcare Tools Deze blog over Webcare Tools is een vervolg op deze blog over Webcare Tips, en vooral bedoeld voor individuen en...
- Onderzoek: Social Media niet gebruikt voor dialoog Uit een recent onderzoek van Worldcom PR Group naar de inzet van social media in Europa en de Verenigde Staten...
- 10 manieren om succesvol te zijn in Public Relations Via PRDaily.com kwam ik op een typisch Amerikaans lijstje over hoe je succesvol moet worden in PR. Er worden tien...
- 12 tips om bloggers te benaderen Op de website van David Spark kwam ik een interessant artikel tegen. Tijdens de PR summit in San Francisco heeft...
De schrijver
Annelies Verhelst heeft tot nu toe 1 artikelen geschreven.
Boek: Schrijven voor het web en sociale media | Job: Social Media & PR Executive | Erbij: copywriter, blogger | Loves: accessoires + gadgets, leest graag.
Snap je punt niet helemaal. Niets is namelijk zo anoniem en misschien wel subtiel als een lijstje. In veel gevallen wordt niemand bij naam genoemd of aangevallen. De lezer kan zijn eigen lering trekken. Zijn de kritieken niet op jou van toepassing dan hoef je je niet aangesproken te voelen. De lijstjes doen (deels) wat jij wenst.
@Yoshi Het punt dat ik probeer te maken is dat ze zinloos zijn. Je hebt een relatie, of je wilt een relatie met een PR-adviseur. Een relatie is net als vrienden zijn. Als een vriend van je iets achterlijks doet dan zeg je hem dat toch netjes? Dan ga je hem ten eerste niet publiekelijk belachelijk maken zonder dat hij de kans heeft gehad zich te verbeteren, en ten tweede ga je geen lijstje maken van alles wat een vriend fout kan doen en waarom dat irritant is, in de hoop dat hij zich erin herkent. Waarschijnlijk ziet hij het zelf niet. Zo werkt dat ook voor PR-adviseurs en andersom voor journalisten.
Poehpoeh, wat een consternatie zeg. Die Klaagmuur van ons is 70% vermaak en voor 30% kun je er wat van leren. Niemand die gekwetst wordt en je leert een zwikkie journalisten nog wat beter kennen. En de Telegraaf bedenkelijke journalisten noemen vind ik overigens een erg makkelijke en zinloze generalisatie die vooral iets zegt over je eigen smaak van journalistiek. Ook die uitzending van Zembla is een versie van de werkelijk- en waarheid. Vond het nogal suggestief allemaal, eerlijk gezegd. Tal van Telegraafjournalisten doen prima journalistiek werk.
Voel je je aangevallen Jos? Dat ik het wat raar vind is slechts mijn mening, ik begrijp de insteek, maar tis gewoon niet mijn ding. Ik weet ook wel dat veel journalisten van De Telegraaf prima werk doen, maar zo’n zanikfiguur vertegenwoordigt voor mij meteen de groep die ingekakt, lui en arrogant is geworden, ook buiten De Telegraaf om. Dat zijn de mensen die van die lijstjes produceren waarschijnlijk
.
Ik lees altijd met plezier de klaagmuur op Coopr. Je kunt er als pr-professional veel lering uit trekken. Maar een tegengeluid (een media-klaagmuur) zou ook een welkome aanvulling zijn. Misschien leuk als Annelies deze rubriek gaat starten op PowerPR?
@anneliesje
Vond de toon van je blog iets meer dan slechts “niet je ding”. Maargoed, tuurlijk mag je het niet leuk, productief etc vinden. Ik vind dat je nogal een big deal maakt van iets tamelijk onschuldigs. Maar smaken verschillen, gelukkig maar.
@Jos, ik noem die Klaagmuur terloops om iets te illustreren, ik heb het niet OVER de Klaagmuur als zijnde een #fail. Ik maak een punt van het feit dat we er zo met zijn allen een hobby van maken om de andere kant van de tafel terecht te wijzen, positief of negatief ingestoken. Dat vind ik per definitie voorbijgaan aan het feit dat je een relatie wilt opbouwen met die andere kant van de tafel en dat het niet helpt om iemand heel generiek te wijzen op fouten door middel van lijstjes. Mijns inziens helpt het alleen om iemand gewoon netjes in een soort privé-omgeving op zijn fout te wijzen. Het was meer bedoeld richting de journalisten/redacteuren die dat doen. Ik vind die lijstjes vaak allesbehalve onschuldig, meer een uiting van jarenlange frustratie en de meesten hebben nooit geprobeerd iemand er persoonlijk op te wijzen.
Ik ga dus ook geen media-klaagmuur onderhouden op dit blog. Of het nou satirisch bedoeld is of niet, ik vind het niet bij mij passen om mijn ergernissen over journalisten op die manier vorm te geven. Plus dat het me teveel tijd kost (eerlijkheidshalve).
Kortom Jos, er is geen enkele reden om je zo aangevallen te voelen, het gaat niet over jou, niet over de Klaagmuur, het gaat over de relatie tussen mensen en over die verdomde lijstjes.
Dan nog vind ik je kritiek niet terecht. Wanneer je een relatie hebt met een persoon of deze probeert aan te gaan werkt het inderdaad niet bepaald bevorderlijk om je kritiek publiekelijk op straat te gooien. Maar, dat is helemaal niet wat deze lijstjes doen. Geen journalist of relatie wordt persoonlijk afgemaakt. Ze snijden een onderwerp in een behapbare lijst aan waarmee gezegd wordt hoe het niet (en tegelijkertijd hoe dus wel) moet. Trek hier lering uit en verbeter. Als ik een artikel schrijf met mijn kritiek op de vrouw wil dat toch ook niet zeggen dat deze met een vrouw specifiek wordt vernield? Wordt het daarna voor mij moeilijker om nog ooit iemand te vinden?
Daarnaast denk ik dat deze lijstjes er niet zijn om naar andere groepen te wijzen. Veelal wordt een lijstje met PR-fails geschreven door mensen actief in de PR zelf. Het is eerder een spiegel dan wijzen. De klaagmuur kent deze formule van branche naar branche wel maar is opgezet door mensen in de PR zelf. Ze stellen zich beschikbaar als figuurlijke pispaal om er van te leren. Dat is precies wat je wil.
In ieder geval, wat een zurigheid.
Maak je geen zorgen. Zo aangevallen voel ik me niet hoor. Ben alleen verbaasd over hoe druk je je lijkt te maken over iets wat in mijn ogen tamelijk onschuldig is. Overigens ben ik het wel met je eens: niet lullen maar poetsen..
Amen op dit artikel.
Niet alleen stoort het me mateloos dat er over en weer #fail zus en zo wordt geroepen, het stoort me nog meer dat zulke mensen alleen op internet hun frustraties uiten, terwijl ze dit in real life amper durven. De toon waarop ze dat doen, is in real life in ieder geval een stuk milder.
Het hele internet, en met name op social media zie je dat veel terug, wordt door veel mensen als klaagmuur gebruikt. Laten we niet vergeten dat online communicatie gewoon een verlengstuk is van je eigen echte persoon. Het zou voor sommige mensen geen kwaad kunnen om dat even in hun oren te knopen.
Wat Jeremy zegt dus.
.
Soms heb ik wat veel woorden nodig
Onschuldig weet ik niet, die lijstjes worden te pas en te onpas aangehaald. En bovendien: hoe het NIET moet is geen constructieve bijdrage. Plus dat de meeste mensen zich niks aantrekken van lijstjes omdat ze te generiek zijn. Lijstjes zijn leuk ‘voor te lachen’ omdat ze zo herkenbaar zijn voor degenen die ermee te maken hebben, maar ze helpen echt niet om iemand scherper te maken. Het best laat je zien hoe het wel moet door mooie cases/best practices neer te zetten. Niet door continu overal #faal bij te roepen en te doen alsof je de wijsheid in pacht hebt, terwijl je zelf hoogstwaarschijnlijk ook met regelmaat fouten maakt in je beroepsuitoefening.
En verder nogmaals wat Jeremy zegt. Dus.
Wat betreft lijstjes heb je groot gelijk. Geldt overigens ook voor de how to-lijstjes. Ook dat zet niet echt aan tot groots en meeslepend denken.